Laatst stond ik met Jasmijn eitjes te rapen bij de kippen. De zon ging onder. Onze plek is op deze lentedagen zó mooi. Ik stond middenin mijn droomleven. In het leven van mijn vroegere ‘next level self’. En toch was ik er niet. Ik was in mijn hoofd bij wat ik nog wil bereiken, bouwen, worden. Mijn toekomstige ‘next level self’.
Terwijl ze naast me staat met een ei in haar hand en vol verwondering zegt “kijk mama!” Alles in dit moment was helemaal perfect en ik had het bijna gemist. Ken jij dit mechanisme ook?
En dan denk ik aan wat er op Instagram zo vaak voorbijkomt. Aldoor maar weer die belofte van een upgrade. Door dat plafond breken. Volledig stappen in je volgende versie. En ja, we willen creëren en groeien en dat maakt het leven leuk. En als het leven zwaar is, helpt het om ergens naartoe te leven. Een plaatje aan de horizon kan houvast geven.
Maar als je niet uitkijkt zit je gewoon weer in een ratrace. Misschien was je er al achter dat de grotere auto, het mooiere huis of de volgende promotie niet écht is wat je gelukkig maakt. Maar gaat is over de volgende versie van jezelf. Het is hetzelfde mechanisme. Want op het moment dat je die next level versie geworden bent, is dat niet langer de next level. Dan wordt het je nieuwe normaal. En vervolgens verschijnt er weer een nieuwe versie waar je naartoe mag groeien.
En nog één. En nog één. Tot wanneer eigenlijk?
En wat ook nog eens zo is. Een huis, een auto, een baan, dat zijn tenminste nog tastbare dingen. Je kunt aanwijzen wanneer je er bent. Maar die next level versie van jezelf? Dat is een construct. Een idee. Een projectie van een toekomstig gevoel.
Want wanneer bén je daar eigenlijk? Wanneer je volledig vrij bent? Wanneer je altijd je hart volgt? Wanneer je nooit meer twijfelt? Wanneer al je patronen opgelost zijn? Het schuift constant op. Elke next level self heeft gewoon weer nieuwe dingen om zich druk om te maken.
De next level self is niet het doel.
Het is een bijproduct van aanwezig zijn
in het leven dat je nu leeft.
Als je gewend bent om het huidige moment altijd een beetje af te wijzen, omdat er iets mooiers om de hoek staat, omdat je er nog niet bent, dan is de kans groot dat als de droomversie zich aandient, je hem mist. Dat je hem afwijst zonder het door te hebben. Dat je alweer onderweg bent naar het volgende voordat je überhaupt geland bent in wat er nu is.
Op dat moment, met Jasmijn naast me, zag ik het weer. Ik dacht even dat ik nog iets moest doen voordat ik kon zijn. Maar toen ik dat zag, kon ik er echt zijn en voelde ik me zo dankbaar voor alle overvloed in mijn leven. Wat me terugbracht was niet een grote doorbraak. Het was gewoon: oh. Hier ben ik weer.
Het is dus niet die next level versie die het antwoord is op al je vragen. Het is de relatie met het huidige moment en met de imperfecte versie van jezelf in dit moment die ervoor zorgt dat je de overvloed in je leven ook echt kunt ontvangen. Dat je het niet alleen bereikt, maar ook voelt. Dat je het niet alleen hebt, maar er ook in kunt landen.
Want wat heb je aan een leven waar je ooit van droomde… als je er met je aandacht niet bij bent?
Dit betekent niet dat je je klein moet houden of niet meer mag dromen. Nee. Het betekent dat je aanwezig kunt zijn in wat er nu is en van daaruit beweegt. Je stroom kunt volgen zonder dat je er voortdurend achteraan hoeft te jagen. Die next level self? Die komt vanzelf. En het feit dat je er minder mee geïdentificeerd bent, maakt je vrijer. Niet straks. Nu
